2010. Een mooi rond jaar. Goede voornemens zijn voor ieder moment, wanneer dan ook. Het is dus wat plat, maar een nieuw en vers jaar zie ik als weer een schone lei. Terugkijkend was 2009 voor er een van nieuwe koersen. Omdat ‘prive’ en ‘werk’ voor mij een continuum vormen, maak ik geen onderscheidt. Maar om voor dit medium toch even te beperken tot het ‘professionele’ (werk), kijk ik terug op het aanzetten tot een focus op ‘samenwerken in de zorg’. Dit is wat de klok slaat – in ieder geval die van mij. De komende jaren.
Met betrekking tot dit blog kijk ik ook terug op een leuk jaar, waarin ik vaak gedachten en ervaringen aan u, lezer, wegschreef. Voor de komende tijd zal ik hier wat minder te vinden zijn, maar bezin me ook op een nieuwe start van dit leuke platform. Graag tot dan. Intussen: laat me a.u.b. weten hoe het u vergaat.
Hartelijke groeten,
Wouter Keijser
Missies en visies zijn een van de belangrijkste uitgangspunten van organisaties. Een missie/visie (onderscheid tussen beiden laat ik voor nu even voor wat die is) biedt een ‘kapstok’ die hoger reikt dan de organisatie zelf, het operationele proces, de mensen of de geldende regels; een kapstok die richting geeft op al deze gebieden. Verder biedt een missie/visie een uithangbord: zowel voor binnen en buiten. Voor de buitenwereld geeft het aan ‘dit is waar u ons op kunt afrekenen’. Evenzo is het voor de eigen organisatie een kritische spiegel: ‘hier toetsen wij ons werk en gedrag aan’. Tot zover een beeld van een wenselijke werkelijkheid. In de praktijk voeren veel zorginstellingen een missie/visie die bestaat uit prachtige woorden, maar die in de praktijk nauwelijks ‘leven’.
Veel zorg-stuurders hebben ofwel een financieel/economische achtergrond of een medische. Een combinatie komt ook voor. De waan van de dag maakt dat het voor hen lastig is om naast de dagelijkse financiële beslommeringen continu in verbinding te zijn met de missie/visie van de organisatie. (Wie gisteren – 091009 – bij de Rotterdamse oratie van 
als arts een pil of poeder voorschrijft, dan doen de meeste artsen dat – neem ik nog steeds – op basis van evidence based medicine. Als ik in mijn werk als coach of adviseur een methode aanbeveel of inzet op het gebied van zorgverbetering en –innovatie, probeer ik dat ook te doen. Hahaha, de door zichzelf uitgeroepen verbeterdokter! Ik hoor het sommige denken. Maar ter verdere overpeinzing het volgende:
Menslievende zorg, excelente zorg, prudente zorg, patiënt gecentreerde zorg, zorg met empathie en compassie, passievolle zorg, zorg vanuit de menselijke maat, zorg met toewijding: welk bijvoegelijk naamwoord staat in UW nieuwe visie of mission statement? Ik ben zeker niet cynisch: ik zou dan immers hypocriet zijn. Zelf ben ik een sterk voorstander van een ambitieuze missie. Maar vandaag realiseerde ik me je al snel in ‘holle termen’ spreekt met elkaar. Met de beste bedoelingen zoek je naar het definieren van een veelbelovende en aansprekende ‘nieuwe richting’. Stad aan de horizon. Niet in de laatste plaats omwille van de marktwerking. En vervolgens ga je er zelf in geloven!
